Rozdział 9

Przed nami siedzieli siatkarze wraz z moimi przyjaciółkami! Nie mogłam w to uwierzyć! Oliwia, Kinga, Natalia, Wrona, Kłos i Zati! Bardzo się ucieszyłam, no bo kto normalny wybiera się do Szwajcarii na operacje ze swoimi przyjaciółmi? Zastanawia mnie tylko jedno kto to wymyślił? Przez chwile siedziałam tak i myślałam, nic się nie odzywając dopiero po paru sekundach przywitałam się z wszystkimi.
- Czeeeeść kochane! Co wy tu robicie!? - zapytałam i od razu przytuliłam się do dziewczyn.
- No dzięki z nami już się nie przywitasz. - chórem wykrzyknęli siatkarze.
- Cześć wam, bardzo miło was widzieć, ale czy nie powinniście mieć teraz tereningu?
- Powinniśmy, ale stwierdziliśmy że dotrzymamy ci towarzystwa w trudnych chwilach - odpowiedział Karol.
- Dziękuje wam. Nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy - odpowiedziałam i od razu spojrzałam się na podłogę, aby się nie popłakać. Właśnie w tym momencie poproszono nas abyśmy zajęli swoje miejsca i zapięli pasy, ponieważ będziemy startować. Nadal siedziałam z przyjmującym. Przed nami usiadła Oliwka z Pawłem, za nami Kinga z Karolem, a za moją mamą Natalka z Andrzejem. Podczas startowania wszyscy siedzieli cicho, może dlatego, że był to nasz pierwszy lot (dziewczyn), i pewnie każda się bała.
Potem każdy robił coś w swoim gronie. Oliwka zasnęła na ramieniu Zatiego. Kinga z Karolem słuchała muzyki, a Natalka ciągle rozmawiała z Andrzejem. Postanowiłam porozmawiać z Włodim.
- Dziękuje. Jesteś wielki. - powiedziałam i spojrzałam w jego oczy. Widziałam w nich szczęście.
- Dla ciebie wszystko. - podniósł lekko mój podbródek i pocałował mnie. Ten pocałunek był jakiś wyjątkowy. Inny. Przyjmujący objął mnie ramieniem i w takiej pozycji zasnęłam.
Obudziłam się gdy odchodziliśmy do lądowania. Po około dwóch godzinach byliśmy w szpitalu. Chodziarz budynek nie wyglądał jak szpital, tylko bardziej jak hotel. Okazało się że wszyscy tam będą tam mieszkać. Bardzo się ucieszyłam że wszyscy będą blisko mnie. Oczywiście wchodząc do szpitala musiałam wpaść na kogoś.
- Przepraszam nie chciałam. - powiedziałam i podniosłam się z podłogi.
- Przepraszam to moja wina. - usłyszałam znajomy głos.
Podniosłam głowę. To był głos Michała Winiarskiego. Otworzyłam szeroko oczy ze zdziwnienia. Zdołałam tylko wydusić:
- Nic się nie stało.
Od razu chłopaki zaczęli się z nim witać.
- Co ty tutaj robisz? - Zapytał Karol.
- Leczę kontuzje pleców. - odpowiedział Winiar. - Ale mam dla was dobrą wiadomość. Od następnego sezonu gram w Skrze Bełchatów!
Teraz to chłopaki cieszyli się jak małe dzieci. W sumie ja też się cieszyłam. Po wielkiej euforii poszliśmy do recepcji. Każdy dostał klucz od pokoju. Oczywiście Wojtek zaginął w akcji. Ja szybko zabrałam klucz od swojego pokoju i poszłam w stronę drzwi z numerem 12. Wchodzę, a tam stoją 2 łóżka, a na jednym leży Wojtek.
- A co ty tutaj robisz? - zapytałam ze zdziwieniem.
- A będę z tobą w pokoju.
Przyjmujący wstał z łóżka i podniósł mnie aby dać mi buziaka. Nagle za nami stanęła pielęgniarka, która okazała się polką.
- Dzień dobry. Przepraszam że przeszkadzam, ale doktor prosi panią Nel do siebie, do pokoju 5 z całą dokumentacją medyczną.
- Dobrze już idę.
Włodi mnie puścił wyjęłam z torby dokumentacje i poszłam do lekarza. Zostałam przebadana i dowiedziałam się że operacja już za dwa dni.
Te dwa dni spędziłam w gronie. Dla mnie było to bardzo ważne, że oni są tutaj ze mną. Nadszedł ten dzień. Dzień operacji.
- Spokojnie kochanie wszystko będzie dobrze - powiedział przyjmujący przytulił mnie i jak to miał w zwyczaju dał mi buziaka w czoło. Było obowiązkowe selfie na instagrama. Pożeganałam się jeszcze z mamą, ale to pożganie było jakieś inne. Bardziej czułe. Jakbyśmy żegnały sie po raz ostatni. Wiedziałam że to nie realne. Zabrali mnie na salę operacyjną. Założyli maskę na twarz. Zasnęłam. Obudziłam się w swoim pokoju, podpięta do dziwnych urządzeń. Przestraszyłam się. Obróciłam głowę w lewo. Obok mnie leżał Wojtek i trzymał mnie za rękę. Spojrzał na mnie. Miał czerwone oczy. Poczułam jak moje serce bije co raz szybciej.
- Kochanie co się stało? - zapytałam.
- Twoja mama miała zawał. Nie żyje - odpowiedział przyjmujący. Mi i jemu po policzku spłynęła łza.
Mój świat się zawalił.....
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przepraszam, że rozdział tak późno, ale nie było weny. Dziękuje Kindze za napisanie początku rozdziału <3
Jak się podoba?
Za wszelkie błędy przepraszam. Liczę na wsze komentarze są dla mnie bardzo ważne. :)
byłeś = skomentuj
Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce:
 https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466
oraz
 https://www.facebook.com/pages/Plusliga-CEV-Champions-League/669969823100673 za wypromowanie mnie :D
Mała :3

Rozdział 8

Wyjazd zbliżał się wielkimi krokami. Dzisiaj wraz z Wojtkiem pojechałam na trening Skry. Przyjmujący chciał się pożegnać z kolegami. Na hale przyjechaliśmy w połowie treningu. Zostaliśmy bardzo miło powitani. Każdy podszedł się z nami przywitać. Czułam się jak dziecko przy nich. Każdy z siatkarzy przedstawił się mi, a ja im. Byłam szczęśliwa że mogę przebywać tak blisko nich. Włodi poodbijał kilka piłek z chłopakami. Trening się skończył. Pożegnaliśmy się z ekipą. Przyjmujący odwiózł mnie do domu, a sam pojechał do swojego. Już jutro mieliśmy lecieć. Oczywiście byłam nie spakowana. Na szczęście moja kochana mama mi  pomogła, bo sama była spakowana od kilku dni. Widziałam że nie może doczekać się tego wyjazdu. Jakoś po 21 zadzwonił dzwonek u drzwi. Otworzyłam je, a przede mną stoi Wojtek z walizką.
- Pomyślałem że będzie lepiej jak się u ciebie przenocuje - przywitał mnie buziakiem.
- Jasne. Wchodź, nie ma problemu - zawołała zza moich pleców mama.
- Dziękuje. - krzyknął na cały dom. 
Siatkarz wszedł do mieszkania. Zrobiłam szybką kolacje, oczywiście ukochany zjadł wszystko co było przygotowane. Szybko się wykąpałam. Gdy weszłam do pokoju, on już leżał w łóżku. Położyłam się obok niego.
- Boje się - powiedziałam cicho.
- Czego?
- Że się nie uda... Że będę kaleką.
- Nawet jeśli nią będziesz, to i tak będę cię kochał. Będę cię kochał taką jaką jesteś.
Nie odpowiedziałam nic. W duchu byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Po chwili on już spał. Ja nie mogłam zasnąć. Wstałam, założyłam jego bluzę i wyszłam na balkon. Usiadłam na krześle i zaczęłam płakać, jak małe dziecko. Nie wiedziałam z jakiego powodu, to chyba ze stresu, Z tego płaczu zasnęłam na dworze. Obudziłam się w swoim łóżku, przytulona do Wojtka. Spojrzałam na telefon. Była godzina 3 w nocy. Obróciłam się, aby być przodem do Włodarczyka.
- Czemu nie śpisz? - zapytałam.
- Bo boje się że znowu wyjdziesz na balkon i zaśniesz, a przy okazji zamarzniesz. Już się bałem że do szpitala pojedziemy.
- Przepraszam.
- No już dobrze, a teraz idź spać.
Dostałam buziaka w czoło. Objął mnie delikatnie, i nagle zasnęłam.
Obudził mnie słodki głos siatkarza, oraz zapach kawy i tostów.
- Dzień dobry.

- O jejku. Dziękuje. - byłam zaskoczona. Podniosłam się lekko, aby zjeść śniadanie. Później szybko się ubrałam, zrobiłam szybki makijaż i już byłam gotowa do wyjścia. Włodi zaczął znosić walizki do samochodu. Oczywiście okazało się że przyjmujący ma większą walizkę ode mnie. Dojazd do lotnika oraz sama odprawa przebiegła szybko. W samolocie były miejsca podwójne. Ja usiadłam z Wojtkiem, a moja mama z jakąś panią koło 30-stki, równolegle do nas. Nagle przed nami i za nami usiedli faceci w kapturach. Przestraszyłam się i złapałam ukochanego mocno za rękę. On się na mnie spojrzał i zaczął śmiać. Za to zarobił kuksańca w ramię. Nagle faceci przed nami i za nami zdjęli kaptury i krzyknęli:
- Niespodzianka!
Siedziałam z otwartą buzią. Przed nami siedzieli......
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przepraszam że rozdział jest taki krótki, ale nie mam weny. Mam nadzieje że się podoba :)
Za wszelkie błędy przepraszam. Liczę na wsze komentarze są dla mnie bardzo ważne. :)
byłeś = skomentuj
Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce:  https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 oraz https://www.facebook.com/pages/Plusliga-CEV-Champions-League/669969823100673 za wypromowanie mnie :D
Mała :3

Rozdział 7

Obudziłam się na torsie Wojtka. W domu panowała kompletna cisza. Wywnioskowałam że wszyscy spali. Powoli wstałam z łóżka i poszłam wziąć szybki prysznic. Wchodząc do mojego pokoju na łóżku znalazłam oczywiście Oliwkę i Pawła. Spali w najlepsze, wtuleni w siebie. Szybko odłożyłam rzeczy i poszłam do kuchni zrobić jakieś śniadanie. Po drodze wstąpiłam do salonu. Wyglądał makabrycznie. Wszędzie walały się śmieci i jedzenie. Nie licząc tego że Karol, Andrzej, Natalka i Kinga spali na rozkładanej kanapie. Wyglądało to bardzo zabawnie. Wzięłam się za robienie śniadania. Postanowiłam, że zrobię naleśniki, ale od razu zrobiłam dużo ciasta. Domyślałam się, że chłopaki mogą dużo zjeść. Gdy kończyłam je piec, prawie wszyscy siedzieli już przy stole w kuchni. Oczywiście brakowało przyjmującego.
- Śpiąca królewna nadal śpi? - zapytał drwiąco Kłos. - U niego to normalne. 
- Już idę go obudzić. Tylko nie zjedzcie wszystkiego sami.
O dziwo, gdy weszłam do pokoju brata to Włodi już nie spał. Siedział z opuszczoną głową. Usiadłam obok niego. Spojrzał się na mnie. Miał czerwone oczy.
- Ej, co się stało? Nie płacz. - powiedziałam, a on objął mnie ramieniem.
- Śniła mi się moja mama. - rzekł. W tym samym momencie poleciała mu łza po policzku, a za chwilę dodał - Zginęła w wypadku. Samochód ją potrącił, a dzisiaj śniła mi się że błogosławiła nas.

- To chyba dobry znak. - wyszeptałam nieśmiało.
- Tak. Ja płaczę z tęsknoty za mamą i ze szczęścia.
- Dobra koniec smętów - nagle w drzwiach pojawił się Andrzej. Zauważyłam że przyjmujący zrobił się czerwony
- Już idziemy. Tylko zostawcie coś dla nas kilka naleśników.- powiedziałam do środkowego i puściłam mu oczko. Po czym powiedziałam szeptem do Włodiego. - Mam dobrą wiadomość. Mama pojechała do babci do Łodzi i wróci jutro, więc mamy całe mieszkanie dla siebie. A teraz chodź jeść. Siatkarz dał mi buziaka w policzek i pomógł mi wstać. Zjedliśmy naleśniki. Po chwili rozpoczęliśmy wielkie sprzątanie. Trochę nam wszystkim to zajęło. Ale po godzinie wszytko prawie lśniło. Wraz z Wojtkiem pożegnałam gości. Zostaliśmy sami. Stałam pod ścianą i czekałam na jego ruch. Na jego twarzy zawitał ten cudny uśmiech. Wziął mnie na ręce i położył na moim łóżku. Sam położył się obok.
- Kocham cię. - wyszeptał mi do ucha.
- Też cię kocham.
Poczułam jak spływa mi łza po policzku.
- Nelka, mam nadzieje że to ze szczęścia.
- Tak - odpowiedziałam. - Nigdy nie sądziłam, że to marzenie się spełni.
Przyjmujący szybko skradł mi całusa.
Dzień zleciał nam na rozmowach, filmie komediowym i posiłkach.
Wyszliśmy na balkon gdy zrobiło się już ciemno.
- Widzisz to okno, w którym pali się kolorowe światło - wskazał na blok oddalony kilkaset metrów.
- Widzę
- To jest okno naszego mieszkania - uśmiechnął się Włodi.
- Naszego? - nie mogłam uwierzyć w to co słyszę

- Tak. - odpowiedział dumnie przyjmujący. - Zamieszkamy tam, jak wrócimy ze Szwajcarii.
- Kocham cię - wyznałam i pocałowałam siatkarza.
Zrobiło się chłodno, więc weszliśmy do mieszkania. Zasiedliśmy na kanapie w salonie. Zaczęliśmy oglądać jakiś film romantyczny. Wtuliłam się w ukochanego i w takiej pozycji obejrzeliśmy cały film. Zrobiło się późno, więc Wojtek poszedł wziąć prysznic, a ja w tym czasie zrobiłam kanapki na kolacje. Szybko je zjedliśmy i położyliśmy się pod kołdrą w moim pokoju. Chwilkę jeszcze rozmawialiśmy i ja zasnęłam. Obudziłam się po jakimś kwadransie.
- A ty jeszcze nie śpisz? - zapytałam się zdziwiona że przyjmujący nie śpi, tylko patrzy się na mnie.
- Jesteś taka piękna, że nie chce się z ciebie wzroku spuszczać.
Czułam że się rumienię.
- Jasne jasne. Dobra idź spać.
- Już idę.
Dostałam buziaka na dobranoc w czoło. Zasnęłam.....
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

To jak wam się podoba 7 część?
Za wszelkie błędy przepraszam. Liczę na wsze komentarze są dla mnie bardzo ważne. :)
Byłeś = Skomentuj
Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce:  https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 oraz https://www.facebook.com/pages/Plusliga-CEV-Champions-League/669969823100673 za wypromowanie mnie :D
Mała :D   

Rozdział 6

W szpitalu leżałam jeszcze przez tydzień. Wojtek jak tylko miał czas to był przy mnie. Założyli mi na kolano szynę i wypisali mnie do domu, ponieważ nie zgodziłam się na operacje. Moja mama specjalnie dla mnie wzięła w pracy miesiąc wolnego. do domu przywiózł mnie przyjmujący. Zdziwiłam się że mama po mnie nie przyjechała.Wjechaliśmy windą na 5 piętro. Włodi zasłonił mi oczy i zaczął prowadzić chyba do mojego mieszkania. Poczułam przyjemne ciepło, a jednocześnie on odsłonił mi oczy.
- Niespodzianka! - krzyknęli wszyscy, którzy byli w moim mieszkaniu. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę, i kogo widzę. W holu stali: Oliwka, Natalka, Kinga, Andrzej Wrona, Karol Kłos i Paweł Zatorski. Najbardziej zdziwiła mnie obecność siatkarzy. O kulach podeszłam do przyjaciółek i się z nimi przywitałam
- Kto to wymyślił? - zapytałam.
- Zagaduj - powiedziała Kinga, i kiwnęła głową w stronę Wojtka, który kładł moją torbę w korytarzu.
- Kiedyś go zabiję - rzekłam i razem z dziewczynami zaczęłyśmy się śmiać. Nagle podeszli siatkarze i również się ze mną przywitali. Oni przecież mnie nie znali, no chyba że przyjmujący im dużo o mojej osobie nagadał. Widziałam ukradkiem jak Oli spogląda na Pawła, a on na nią. Czułam że coś z tego wyjdzie. Zapoznałam się bliżej z chłopakami. Impreza trwała w najlepsze, gdy nagle poczułam ból w kolanie. Z pomocą kul poszłam do kuchni, aby wziąć tabletkę przeciwbólową. Popiłam ją wodą. Postanowiłam się przewietrzyć. Wyszłam na balkon. Zaczęłam myśleć o tym co się dzisiaj zdarzyło, a przede wszystkim o tym jak zbliżyliśmy się do siebie z Wojtkiem. Nagle poczułam jakiś materiał na plecach
- Nelka ubierz bluzę bo się przeziębisz - powiedział  przyjmujący i przytulił mnie od tyłu. Powoli obróciłam się.
- Dziękuje.. - zaczęłam, ale on nie pozwolił mi skończyć zdania. Pocałował mnie. 
- Nie dziękuj jeszcze. Za dwa tygodnie wylatujemy do Szwajcarii. - powiedział i mrugnął do mnie.
- My? - zapytałam ze zdziwieniem.
- No tak w trójkę. Ty, twoja mama i ja.
- A co z twoim klubem, treningami, meczami?
- Spokojnie, i tak siedzę na ławce. Powiedziałem im, że robię sobie przerwę.
Zatrzęsłam się z zimna. Siatkarz wziął mnie delikatnie na ręce. Weszliśmy do salonu a tam Kinga i Natalka grają w najlepsze na xboxie z Karolem i Andrzejem. Zostałam szybko przeniesiona przez salon, w kierunku mojego pokoju. Otworzyłam drzwi, a tam na łóżku Zati, który ramieniem obejmuje Oliwkę. Oglądali jakiś film na moim telewizorze. Oboje spojrzeli się na mnie i Włodiego. Uśmiechnęłam się i szybko zamknęłam drzwi. Wskazałam pokój mojego brata. Otworzyłam drzwi od pokoju. On wniósł mnie do niego i bardzo delikatnie położył na łóżku brata. Po chwili już leżał obok mnie. Położyłam się na jego torsie. Czułam jego cudowne mięśnie.
- Ej, Nelka mam pytanie. - zaczął nie pewnie Wojtek.
- Słucham cię.
- Czy my już tak na poważnie? - zapytał nie pewnie, a ja żeby to wszystko mu ułatwić szybko odpowiedziałam:
- Mam nadzieje że tak. Podniosłam głowę, aby spojrzeć mu w oczy. On delikatnie przyciągnął mój podbródek i delikatnie pocałował mnie. Chwilę po tym przytulił mnie.
- A! Twoja mama kazała przekazać że idzie do znajomej i wróci rano.- wypalił nagle Włodarczyk. 
- No nie powiem. Szybko ci się przypomniało.
Czułam jak zamykają mi się powieki. Po chwili zasnęłam na jego klatce......
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Podoba wam się kolejny rozdział? Za wszelkie błędy przepraszam. Liczę na wsze komentarze są dla mnie bardzo ważne. :)
Byłeś = Skomentuj
 Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce:  https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 za wypromowanie mnie :D
Mała :D  

Rozdział 5

Mama wyszła aby porozmawiać z lekarzem. Gdy zobaczyłam Wojtka, widziałam w jego oczach smutek i troskę. Zrobiło mi się go szkoda. Widziałam że się o mnie martwi. Nie wiedziałam jak go pocieszyć, dlatego uśmiechnęłam się lekko, a on odwzajemnił uśmiech. Włodi wyszedł z sali, chyba po to aby porozmawiać z moją mamą i lekarzem. Moi nabliżssi wrócili ze smutnymi minami. Siatkarz pisał coś na telefonie.
- Kochanie, jak się czujesz? - zapytała mama. Nadal miała zapłakane oczy.
- Dobrze tylko kolano trochę boli.
- Niestety mam złą wiadomość. - powiedziała niepewnie mama.
W tym momencie zadzwonił telefon Włodiego. Wyszedł z sali aby go odebrać.
- Operacja kolana się nie udała. - oznajmiła mama i zaczęła płakać. Szybko wstała i wyszła z sali. Chyba nie chciała żebym widziała jak płacze. W drzwiach moja mama minęła się z Wojtkiem. Usiadł na krześle obok mojego łóżka.
- Mam dla odmiany dobrą wiadomość - mówiąc to patrzył na mnie,  a w jego oczach było widać nadzieję - załatwiłem ci miejsce w prywatnej klinice w Szwajcarii. Jeszcze tylko twoja mama musi się zgodzić. 
- Przepraszam ale raczej nie będę mogła pojechać.  Nie stać mnie i mamy na to. Przepraszam.
- Spokojnie ja ci to opłace. - Mówiąc to Wojtek złapał mnie za rękę.
- Nie mogę ci na to pozwolić,  to zbyt kosztowne. -  powiedziałam.  Czułam jak pieką mnie powieki.  Nie mogłam w tym momencie się rozpłakać. Siatkarz spojrzał na zegarek,  który wisiał po drugiej stronie sali. Mój wzrok powędrował w to samo miejsce. Było po 19.
- Będziemy się kłócić jutro. Muszę już iść mam trening o 20. Cześć. - Pożegnał mnie przyjmujący i pocałował w czoło. Zrobiło mi się bardzo miło. Jeszcze na pożegnanie mu pomachałam. Koło łóżka znalazłam moją torebkę,  z której wygrzebałam telefon i położyłam go koło głowy.  Po kilkunastu minutach weszła mama. Dała mi buziaka.
- Kochanie już wszystko wiem. - Powiedziała mi i wyszła. Domyśliłam się, że kombinuje jak zorganizować pieniądze na wyjazd. Czułam że jestem zmęczona. Już zasypiałam gdy nagle zadzwonił mi telefon. Wzięłam telefon. Dostałam SMS-a od Włodarczyka. Wysłał mi filmik, a na nim wszyscy siatkarze Skry życzą mi szybkiego powrotu do zdrowia. Teraz nie wytrzymałam i poleciały mi łzy. Łzy szczęścia.  Za chwilę dostałam wiadomość:
"Dobranoc, kolorowych :*"
Jak już przestały mi lecieć łzy odpisałam:
"Dziękuję. Jesteś najlepszy. Dobranoc :*"
Odłożyłam telefon i szybko zasnęłam.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
To jak wam się podoba kolejna część? Za wszelkie błędy przepraszam, jestem tylko człowiekiem. Jeśli możecie, to napiszcie wasze subiektywne opinie w komentarzu. Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce:  https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 za wypromowanie mnie :D
Mała :D  

Rozdział 4

To już dzisiaj. Obudziłam się bardzo wcześnie. Zjadłam śniadanie. I szwendałam się po domu, sama nie wiedząc co robić. W końcu postanowiłam odpalić Simsy i tak zleciało mi kilka godzin. Po obiedzie wzięłam szybki prysznic, i zaczęłam przygotowywać się do spotkania. Byłam ubrana w szare jeansy, łososiowy sweterek, czarne kozaki, granatową kurtkę zimową, a na ramieniu miałam czarną torbę. Włosy miałam spięte w koczka, i bardzo lekki makijaż. Brat podwiózł mnie pod pizzerie. Wysiadłam z samochodu. Pierwszy raz wyszłam gdzieś bez kuli, więc poruszałam się bardzo ostrożnie i powoli. Poczułam przyjemne ciepło, oraz zapach pizzy, gdy weszłam do środka. On już tam był. Siedział przy najbardziej oddalonym stoliku, i uśmiechał się do mnie. Trochę się speszyłam. Podeszłam do stolika. Wojtek przywitał się ze mną, po czym pomógł mi usiąść. Mimo że siedziałam tyłem do większości osób, czułam na sobie ich spojrzenia. Siedzieliśmy tak chwilę w ciszy, aż w końcu Włodi zapytał:
- Bierzemy coś do jedzenia czy tylko kawa?
- Ja z chęcią napije się kawy i zjem szarlotkę.
Siatkarz wstał i zamówił dwie kawy, i dwie szarlotki. Był ubrany w zwykłe jeansy, białą koszulkę, na to rozpiętą niebiesko-granatową koszulę, a na krześle leżała skórzana kurtka. Był taki przystojny. Ten śliczny uśmiech i oczy. Chyba się zakochałam, dobra ale czas wrócić na ziemię. Siedzieliśmy już oboje przy stoliku.
- Dziękuje, że zaproponowałaś to spotkanie to dla mnie bardzo ważne. - Zaczął niepewnie Wojtek.
- To ja dziękuje. Ale czemu akurat ja? - To pytanie strasznie mnie nurtowało.
- Bo..... Sam nie wiem. Po prostu wpadłaś mi w oko. - odpowiedział, uśmiechając się.
Przynieśli nam nasz zamówienie. Podczas konsumowania opowiadaliśmy sobie o naszych historiach, zainteresowaniach, planach, marzeniach.
- Przepraszam na chwilę - przeprosiłam siatkarza i wstałam, aby pójść do toalety. Nagle znów poczułam bardzo silny ból w kolanie. Upadłam na podłogę, trzymając się za kolano. Włodi zerwał się z siedzenia.
-Nel. Co jest? Trzymaj się. - rzekł do mnie czule, a za chwilę krzyknął do gapiów - Niech ktoś zadzwoni po tą cholerną karetkę!
Ktoś się zreflektował i zadzwonił. Zaczęły mi lecieć łzy. Nie mogłam nad tym zapanować.
- Ej mała nie płacz. Spokojnie damy radę. - mówił Wojtek ocierając mi łzy. Dopiero później uświadomiłam sobie że powiedział "damy" a nie "dasz". Karetka przyjechała dość szybko. On w pośpiechu zabrał nasze rzeczy i wsiadł razem ze mną do karetki. W czasie drogi słyszałam że zadzwonił do mojej mamy, aby jej przekazać że jedziemy do szpitala. Później zasłabłam. Obudziłam się dopiero na SOR'ze. Obok łóżka siedziała zapłakana mama. Z drugiej strony siedział Wojtek.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
To jak wam się podoba kolejna część? Za wszelkie błędy przepraszam, jestem tylko człowiekiem. Jeśli możecie, to napiszcie wasze subiektywne opinie w komentarzu. Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce: https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 za wypromowanie mnie :D
Mała :D  

Rozdział 3

- Wojtek?! Co ty robisz?
- Chciałem ci tylko pomóc - odpowiedział i posmutniał od razu.
Nie wiedziałam co powiedzieć. Spuściłam wzrok. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Wciągu dalszym czułam jak jego ręka mnie obejmowała. Był bardzo delikatny. Zauważyłam się że moje przyjaciółki zaczynają mi uciekać.
- Przepraszam, ale muszę już iść - rzekłam szybko. Czułam że jestem czerwona jak burak. Siatkarz mnie puścił. Zaczęłam zmierzać w stronę wyjścia. Usłyszałam za sobą ciche:
-zrąbałem.
Zrobiło mi się go szkoda. Odwróciłam się i uśmiechnęłam się, a on odwzajemnił uśmiech. Podeszłam do dziewczyn i pojechałyśmy wszystkie do mnie. Obejrzałyśmy razem nasz ulubiony świąteczny film, czyli "Kevin sam w domu". Czułam się źle, po tym jak potraktowałam Wojtka. Przecież każda dziewczyna marzy o takiej chwili, a ja oczywiście ją zmarnowałam. Do świąt zostało już kilka dni, więc pomagałam mamie w kuchni ile mogłam. Dwa dni przed wigilią przyleciał mój brat Bartek z Anglii, i również włączył się w przygotowania. 24 grudnia rano wpadła do mnie Oliwka, aby wymienić się prezentami, czyli siatkarskimi gadżetami. Ja dostałam siatkarski kubek, a moja przyjaciółka ogromny plakat. Gdy rozmawiałyśmy o sylwestrze do mojego pokoju weszła mama z jakimś prezentem.
- Leżał pod drzwiami. Pisze że dla ciebie.
Podała mi go, uśmiechnęła się i wyszła. Spojrzałyśmy się z Oli na siebie i oczywiście zaczęłyśmy się śmiać. Zaczęłam otwierać prezent a w nim koszulka meczowa Wojtka i oczywiście kartka. Przeczytałam ją na głos:
"Wesołych świąt. Mam nadzieję że prezent się podoba i założysz ją na jakiś mecz. Włodi"
Moja przyjaciółka patrzyła na mnie z otwartą buzią.
- No co? - zapytałam.
- Ty tego nie widzisz on się w tobie buja.
- A ty w Zatim i co z tego?
- I tak nie mam u niego szans.- po czym szybko dodała - Dobra na mnie już czas.
Pożegnałam się z Oli. W drzwiach minęła się z moim bratem, który akurat wrócił z zakupów. Pomogłam mu zanieść je do kuchni, po rozpakowaniu ich zaczęliśmy wspólne gotowanie.
Zawsze lubiłam wigilię w gronie najbliższej rodziny (tata już nie zaliczał się do rodziny). Zaraz po kolacji poszłam do pokoju po prezenty, ale coś mnie podkusiło żeby odpalić na chwilę komputer. Wojtek był dostępny. Napisałam do niego:
"Wesołych świąt! Tak, prezent bardzo mi się podoba. Może się spotkamy?"
Ostatnie zdanie napisałam sama nie wiedząc czy aby na pewno wiem co robię, ale wysłałam. Szybko zamknęłam komputer. Wzięłam prezenty i poszłam do salonu. Mamie dałam karnet do Spa. Wiem że zawsze chciała tam pójść, tylko nigdy nie miała czasu. Za to Bartkowi dałam kartę upominkową do Empika. Wiedziałam że kupi za to książki. Kładąc się spać spojrzałam na telefon. Miałam chyba z 10 wiadomości. Większość z życzeniami świątecznymi. Jeden od taty, który znowu tłumaczy się czemu nie spędzi z nami świąt i że prezent wyśle pocztą. I jedna od chłopaka, o którym cały czas myślałam: "Bardzo chętnie. To może spotkamy się w Ricco?"
Szybko odpisałam na wiadomość:
"Okey. To może we wtorek o 17?"
"Okey. To do zobaczenia i dobranoc :)"
Wysłałam zwykłe: "Dobranoc :)" i od razu zasnęłam. Pamiętam tylko tyle że śnił mi się on.

Poniedziałek leciał mi strasznie powoli. A ja miałam już zaplanowany cały następny dzień, który miał być jednym z niezwykłych dni mojego życia....
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
To jak wam się podoba kolejna część? Za wszelkie błędy przepraszam, jestem tylko człowiekiem. Jeśli możecie, to napiszcie wasze subiektywne opinie w komentarzu. Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce: https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 za wypromowanie mnie :D
Mała :D 

Rozdział 2

Obudziłam się w szpitalu, gdzie dostałam najgorszą wiadomość jaką mogłam, czyli że czeka mnie operacja. Zerwałam więzadła w kolanie. Moja psychika podupadła.
Po 2 tygodniach miałam operacje. A tydzień później byłam już w domu. Mało gdzie się ruszałam. Najczęściej do kuchni i łazienki. W wolnym czasie, (a miałam go mnóstwo) siedziałam na Facebooku, oglądałam filmy, grałam w gry, czytałam książki. Najbardziej zdziwiło mnie zaproszenie Bartka Kowalskiego na Facebooku, ponieważ nikogo takiego nie znałam, ale i tak zaakceptowałam. Zaraz po tym dostałam wiadomość prywatną:
"Wszystko będzie dobrze. Trzymaj się ciepło".
Nic na to nie odpisałam, i szybko zapomniałam o tej wiadomości. Znajomi czasami mnie odwiedzali. A najbardziej przygnębiało mnie to, że już za kilka dni moje urodziny. Zastanawiałam się czy ktoś po za kilkoma osobami będzie o nich pamiętał.
W końcu nadszedł 12 listopada, dla mnie jeden z wyjątkowych dni - moje urodziny. Oprócz rodziny, zawitało do mnie kilku znajomych. Dostałam głównie słodycze, jakieś kosmetyki, pieniądze oraz poczta kwiatowa przyniosła mi bukiet 12 róż. W środku była karteczka:
"Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! Kiedy w końcu wyślesz mi nasze wspólne zdjęcie?
Bartek Kowalski"
Nagle wszystko zrozumiałam to był..... Nie to nie możliwe żeby to był on.... Ale wszystko na to wskazuje to musiał być Włodi! Szybko odpaliłam komputer, aby wysłać do niego w prywatnej wiadomości nasze wspólne zdjęcie. Nie musiałam długo czekać na odpowiedź:
"Brawo Sherlocku! Wiesz kim jestem, tylko nikomu nie mów bo będę miał spam wiadomości. Trzymaj się i do zobaczenia na najbliższym meczu"
Ja odpisałam tylko zwykłe: "Dziękuje". Oczywiście w środku bardzo się cieszyłam i nie mogłam w to uwierzyć. Ale z zewnątrz nie miałam siły się cieszyć. Następnego dnia zdjęli mi gips, i rozpoczęłam miesięczną rehabilitacje. Na szczęście skończyła się przed Bożym Narodzeniem. 20 grudnia wraz z moimi przyjaciółkami: Oliwią, Kingą i Natalką wybrałam się na świąteczny mecz Skry, podczas którego były zbierane pieniądze na Fundacje Herosi. Po drugiej stronie siatki miał zagrać Klub Kibica Skry. Zapowiadało się ciekawe spotkanie. Oczywiście siatkarze dali fory swoim wiernym kibicom i mecz zakończył się wynikiem 3:2 dla skrzatów.  Cały mecz przesiedziałam na trybunach. Wstałam dopiero na przybicie piątek. Zaraz po tym musiałam usiąść, bo kolano dało o sobie znać. Wraz moimi przyjaciółkami poczekałyśmy aż większość ludzi wyjdzie z hali, aby spokojnie i powoli wyjść. Wstałam i zaczęłam o kuli bardzo powoli zmierzać w stronę drzwi. Naglę usłyszałam za sobą dźwięk upadającego przedmiotu na podłogę i jak ktoś łapie mnie w pasie.
-Nata!..... - już miałam wykrzyczeć imię przyjaciółki gdy naglę za sobą zauważyłam JEGO! - Wojtek?! Co ty robisz?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
To jak wam się podoba kolejna część? Za wszelkie błędy przepraszam, jestem tylko człowiekiem. Jeśli możecie, to napiszcie wasze subiektywne opinie w komentarzu. Zapraszam do ankiety, która jest po prawej stronie ;)
Chciałabym serdecznie podziękować stronce: https://www.facebook.com/pages/Siatk%C3%B3wka-jest-bowiem-zacnym-sportem-Milordzie-/208270342641466 za wypromowanie mnie :D
Mała :D

Rozdział 1

To tak... mam na imię Nel. Mam 20 lat. Zadałam maturę z wynikiem pozytywnym. Mieszkam z mamą w Bełchatowie, bo tata nas zostawił jak miałam 16 lat. Buja się gdzieś z nową laską. Obecnie gram amatorsko na pozycji libero w małym klubie w Bełchatowie. Od kilku lat jestem kibicem Skry Bełchatów. Należę do Klubu Kibica. Jeżdżę na każdy mecz, jak tylko mogę. Moim ulubionym zawodnikiem jest Wojciech Włodarczyk.
To już dzisiaj. Pierwszy mecz Skry w tym sezonie Plus Ligi. Czekam wraz z Klubem Kibica na mecz Skra Bełchatów vs Lotos Gdańsk. Wchodzą zawodnicy, a wśród nich, Wojtek, i ten jego cudny uśmiech. Wchodzi na halę wraz z najlepszymi kolegami, czyli z Karolem Kłosem i Andrzejem Wroną. Chłopaki mają szybką rozgrzewkę. Po 20 minutach rozpoczyna się mecz....
Mecz skończył się oczywiście wynikiem 3:0 dla Skry. Co jakiś czas spoglądałam na Wojtka, który stał w kwadracie dla rezerwowych. Raz nasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnęłam się, a on to odwzajemnił. Nogi się pode mną ugięły. Poczułam takie miłe ciepło w środku i oczywiście motylki w brzuchu. Skoro mam z nim chyba z tysiąc selfie, to może mnie już kojarzy,. Po spotkaniu, Klub poprzybijał piątki ze skrzatami. Ja dzisiaj nie przybijałam bo czekałam już po drugiej stornie boiska na chłopaków. Najpierw selfie oczywiście z Karolem, później z Facundo. Na zdjęcie z Wojtkiem trochę się naczekałam, bo udzielał wywiadu jakiejś blondynce. Wspólna fotka jak zwykle wyszła idealnie, a zaraz po niej on szepnął mi do ucha:
- Mam nadzieje że mi je wyślesz.
Wojtek powędrował do szatni, a ja znów poczułam motylki w brzuchu. Tylko tym razem jeszcze większe.
Zdjęcie od razu było tapetą w telefonie, na tablecie oraz na laptopie. Tej nocy nie zasnęłam zbyt szybko. Długo patrzyłam na zdjęcie zastanawiając się czy on to mówił na poważnie, czy na żarty.

Następnego dnia miałam trening. Było to dziwne bo rzadko kiedy miałam trening w niedziele.  Coś mnie kusiło żeby nie iść, ale jednak poszłam. To był wielki błąd. Niestety nie szło mi najlepiej, ponieważ cały czas myślałam o słowach siatkarza. Aż w pewnym momencie chciałam rzucić się po piłkę i upadłam niefartownie na prawe kolano. Późniejsze wydarzenia pamiętam tylko jak przez mgłę. Wiem tyle że płakałam z bólu, kolano mi spuchło i urwał mi się film. Obudziłam się w szpitalu, gdzie dostałam najgorszą wiadomość jaką mogłam, czyli ......................
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam nadzieje że rozdział się podoba. Pierwszy raz coś takiego pisze, więc za wszelkie błędy przepraszam.  Zachęcam do komentowania i pisania subiektywnych opinii. Może jutro pojawi się kolejny rozdział ^^
Mała :3